Zupa pieczarkowa z dokładką

Jest coś magicznego w obiedzie, w skład którego – czy to jako pierwsze czy główne danie, wchodzi zupa. Magicznego, bo już samo postawienie na stole wazy z zupą i nalewanie jej po kolei wszystkim przy stole to pewnego rodzaju rodzinny, prywatny rytuał. Talerz gorącej, aromatycznej zupy to w moim odczuciu coś co z pewnością nas zdrowo nakarmi ale również w jakiś właśnie magiczny sposób uspokoi wewnętrznie. Jakoś tak się od razu człowiekowi robi raźniej na duchu gdy zje talerz dobrej domowej zupy, prawda?

Bo zupy w ogóle są takim zaprzeczeniem fast-foodów i współcześnie okropnie zabieganego trybu życia. Jemy je – chcąc nie chcąc – powolutku, zauważając świadomie każdy składnik. Gotować się swoje też muszą (chyba że dysponujemy wcześniej przygotowanym bulionem) a przede wszystkim – najadamy się nimi w sposób umiarkowany. 

W środku tygodnia, który już zdołał mnie kilka razy wyprowadzić z równowagi jedynym zatem ratunkiem dla mojego spokoju wewnętrznego musiała być zupa. I to nie byle jaka! Zupa pieczarkowa to danie, za którym nie wiedzieć czemu, przepadają chyba wszystkie dzieci. Przynajmniej tak się sprawy miały za czasów mojego dzieciństwa. Choć należałam raczej do niejadków, w przypadku tej akurat zupy nigdy obyć się nie mogło bez dokładki ku szczerej uciesze mamy czy babci. Choć z bycia niejadkiem z całą pewnością już wyrosłam, dokładki domowej zupy pieczarkowej wciąż nie potrafię sobie odmówić.

Ciekawostką jest, że pieczarki, dziś tak popularne, w pierwszych latach swojej hodowli (a było to we Francji w XVI wieku) uchodziły za absolutny rarytas i ceniono za wybitne walory smakowe. Również i w kuchni polskiej swoją obecność zaznaczyły dość dawno bo przepisy na zupę pieczarkową znaleźć można spokojnie w książkach kucharskich z XIX i początków XX wieku, choć w swojej formie była posiłkiem dużo skromniejszym niż przepisie, który podaję poniżej.

Moja zupa pieczarkowa należy bowiem do tych treściwych. Zapewne ku oburzeniu zupowych purystów, pływają w niej żywo pomarańczowe kostki marchwi, zieleni się nać pietruszki a zamiast popularnego wśród niektórych makaronu – dodaję do niej ziemniaki. Wychodzi obłędnie pyszna! 

Zaznaczę od razu, że w przepisie poniżej piszę o śmietanie w sposób zupełnie ogólny. Dodajcie taką, jaką lubicie – klasyczną, gęstą 18% lub śmietankę o kremowym, słodkawym smaku.